Open kaart van Ed Peijs - Deel 8, augustus 2010

Nieuw seizoen

De vakantie zit er weer op en de meeste teams zijn al weer begonnen met trainen. De selecties zijn samengesteld heb ik begrepen. Natuurlijk zijn er spelers blij verrast met hun uitverkiezing voor de selectie maar er zijn ook spelertjes die in een lager elftal zijn ingedeeld dan dat ze hadden verwacht. De meesten van hen zullen dat gewoon accepteren, zoals het hoort. Maar er zijn ook weer ouders die vinden dat hun kind onrecht is aangedaan door het selectiebeleid. Een hoop zinloze discussie heb ik voorbij horen komen. Er zal geen trainer terugkomen op zijn eerder genomen beslissing en wel omdat daar goed over is nagedacht en omdat die trainer een visie heeft over hoe zijn of haar elftal er in het nieuwe seizoen uit gaat zien.

Die ontevreden ouders begrijpen zeker niet dat 80% van de beschikbare spelers in andere elftallen moeten spelen dan in de 1e en 2e teams? Als je als trainer tegemoet zou komen aan de ontevredenen dan zou je dus moeten gaan werken met een team dat niet door jezelf is vastgesteld maar deels door ouders.

De betreffende spelers zouden vaak als reserve worden opgesteld (ze zijn toch wat minder qua capaciteit want anders waren ze in eerste instantie wel uitverkoren), hetgeen ook weer de nodige frustratie met zich mee gaat brengen.. Bovendien wordt je selectie veel te groot als je tegemoet zou komen aan de wensen van de ontevreden ouders en dat is toch ook weer niet de bedoeling van een goed selectiebeleid. Het vak van trainer wordt er natuurlijk ook niet leuker op.

Nu ja, over enkele weken praat niemand er meer over en zal ieder zijn weg wel gevonden hebben.

Bij scheidsrechters is het natuurlijk ook zo dat je zelden op een beslissing terug zult komen. Tijdens het afgelopen WK hebben we weer goed kunnen zien dat ook scheidsrechters op het allerhoogste niveau de meest knullige en onbegrijpelijke fouten maken, overtredingen die niet worden gezien, overtredingen waartegen onterecht niet wordt ingegrepen, foute beoordeling van buitenspelsituaties, niet toegekende duidelijke doelpunten, verkeerd gegeven kaarten, enz. enz.

Mij werd weer eens duidelijk hoe moeilijk het is om goed te fluiten.

Er zijn altijd spelers en/of trainers die het niet eens zijn met door de scheidsrechter genomen beslissingen. Soms terecht maar vaak ook onterecht wordt er geageerd tegen beslissingen. Je moet wel een olifantenhuid hebben om je niet te laten beïnvloeden door protesten van dezen en genen. Het beste dat je kunt doen is zo consequent mogelijk fluiten, onpartijdig blijven en als je dan zelf ook vind dat je een fout hebt gemaakt, je beslissing terugdraaien of gewoon accepteren dat je de fout maakte en doorgaan. Fouten maken we allemaal toch? 

Grappig vond ik ook wel dat er twee scheidsrechters uit het professionele voetbal zijn gezakt voor hun examen over spelregelkennis. Zo moeilijk is het dus! Je kunt je er natuurlijk niet achter verschuilen maar het bevestigt in ieder geval wel dat het niet zo eenvoudig is en dat het niet zo gek is als je er zelf eens naast zit.

Veel voetbalplezier en tolerantie wens ik ieder in het nieuwe seizoen.

Ed Peijs 

Open kaart van Ed Peijs – deel 7, mei 2010

Epiloog seizoen 2009/2010

Zo, mijn eerste jaar als scheidsrechter zit erop. Ik ben in het verleden wel penningmeester geweest bij diverse verenigingen maar de rol van scheidsrechter bij een voetbalvereniging is toch wel wat anders. Ik had met een ander type mensen te maken dan met bestuurders. Ik heb wel het een en ander opgestoken, zoals dat er in een grote vereniging ego’s een rol spelen en dat er mensen rondlopen die zichzelf overschatten en dat diversen moeilijk kritiek kunnen verdragen. Ach, misschien ben ik er wel 1 van.

Ik heb het uitgangspunt dat ik als scheidsrechter dominant moet zijn en uit moet stralen dat ik altijd gelijk heb, ook als dat niet zo is. Ik heb als scheidsrechter een belangrijke rol, mijn beslissingen in het veld zijn bindend en bepalen mede het spelbeeld, misschien niet altijd leuk voor een ieder maar tja, zo werkt het, zo moet het en zo heb ik dat geleerd op de cursus van de KNVB.

Leuke, spannende wedstrijden heb ik gefloten maar ook eentonige wedstrijden waarbij het krachtsverschil erg groot was. In mijn vorige column schreef ik al over dat krachtsverschil, ik denk dat je daar weinig aan kunt doen zolang elke pupillencategorie 2 levensjaren bestrijkt.

Ik vind dat leiders en trainers hun jeugd moeten leren dat er uitsluitend van een onderbreking van het spel sprake is als de scheidsrechter fluit. Dus spelers moeten niet reageren op een vlagsignaal door assistent-scheidsrechters. Met name in het amateurvoetbal waarbij grensrechters bijna altijd clubmensen zijn wordt er regelmatig partijdig gevlagd. Ik heb het eerder geschreven: de scheidsrechter dient dan het vlagsignaal te overrulen.

Ik houd wel van een stevige pot voetbal; vroeger zou ik zeggen: het is immers een mannensport, maar dat gaat niet meer op tegenwoordig. Ik fluit niet snel voor kleine overtredingen, laat veel toe en realiseer me dat ik dan juist bij echte overtredingen streng dien op te treden. Dat is ook vergelijkbaar met mijn rol in het bedrijfsleven. Ik houd niet van te veel strenge regels, mensen moeten ruimte hebben om creatief te zijn, om eigen initiatieven te ontwikkelen. Echter indien belangrijke regels worden overtreden zal ik ingrijpen.

Misschien tot volgend seizoen.

Sportieve groet,
Ed Peijs

Open kaart van Ed Peijs – deel 6, april 2010

Jong maar toch ouder.

Zaterdag een wedstrijd gefloten van een 2^e jaars D-team tegen een 1^e jaars D-team. Ik weet niet hoe competities worden ingedeeld, maar op de D-leeftijd (en jonger natuurlijk ook) is 1 jaar ouder of jonger vaak een groot verschil. De 2^e jaars D-tjes waren stuk voor stuk groter en forser dan hun jongere tegenstanders, die fysiek veel tekort kwamen.

Als je de pech hebt om als 1^e -jaars ingedeeld te worden bij allemaal 2^e -jaars teams, ben je zo goed als zeker steeds kansloos, tenzij je het geluk hebt dat je in een team met uitsluitend uitblinkertjes terecht komt. Voetbal in competitieverband is leuk als je op zn minst een kans hebt om te winnen. Als je die kans niet hebt kun je gemakkelijk je motivatie verliezen en is het gevaar aanwezig dat je voor een andere sport gaat kiezen waarbij de kansen gelijker verdeeld zijn.

Ik pleit er voor om op deze jonge leeftijd onderscheid te maken in competities voor 1^e jaars en competities voor 2 jaars pupillen. Het argument dat je juist sterker en beter wordt door tegen sterkere tegenstanders te spelen gaat uitsluitend op als je niet altijd het onderspit delft.

Nog even over buitenspel.

Als een speler een medespeler die in buitenspelpositie staat aanspeelt en de bal wordt aangeraakt door een tegenstander dan heft dat NIET de buitenspelsituatie van de medespeler op. Op het moment dat de aangespeelde speler de bal speelt heeft hij voordeel van zijn buitenspelpositie en zal er worden gefloten.

Ik hoor nog wel eens roepen dat het buitenspel is opgeheven door het aanraken van de bal door een tegenstander, dat is dus niet juist!

Sportieve groet,
Ed Peijs

Open kaart van Ed Peijs – deel 5, april 2010

Buitenspel !?

Beloofd dat ik nog terug zou komen op buitenspel, welnu, voila: 
Buitenspel is één van de moeilijkste regels bij voetbal. Een normale overtreding, een uitbal, een achterbal, een penalty (daarover later meer), een handsbal, een aftrap zijn allemaal vrij eenvoudige en makkelijk te begrijpen regels, maar om goed te beoordelen of een speler al dan niet buitenspel staat is niet altijd even eenvoudig.

Een scheidsrechter wordt gelukkig bijgestaan door zijn assistent-scheidsrechters die, als ze hun taak goed doen, meelopen op de lijn van de laatste verdediger. Dit is niet voor niets 1 van de belangrijkste taken van de grens, want als een buitenspelpositie verkeerd wordt beoordeeld kan dat grote gevolgen hebben voor het scoreverloop. Immers wordt er niet gevlagd of gefloten voor een duidelijke buitenspelsituatie dan is de aanvallende partij sterk bevoordeeld en kan in een scorende positie komen met alle gevolgen van dien. In het amateurvoetbal is de schade natuurlijk niet zo groot als in het beroepsvoetbal waar spelers worden betaald naar geleverde prestatie waarbij het winnen van een wedstrijd de belangrijkste factor is.

Ik spreek wel eens een van de beste scheidsrechters uit het betaalde voetbal en natuurlijk gaat het dan over het fluiten. In het betaalde voetbal gaat een scheidsrechter blindelings af op zijn grensrechter, immers deze is door de KNVB aangewezen als assistent, is onpartijdig en buitengewoon deskundig.
Mijn kennis had ook ervaring uit het verleden met het amateurvoetbal en bevestigde me dat het daar anders gesteld is met de assistenten omdat daar sprake is van assistenten die clubbelangen hebben en van assistenten die niet altijd goed op de hoogte zijn van de regels of ze niet goed weten te interpreteren.

Het niet fluiten voor een buitenspelsituatie kan in het professionele voetbal de beloning van de spelers dus beinvloeden. In het professionele voetbal is het meer dan eens voorgekomen dat spelers en/of trainers hebben geprobeerd een scheidsrechter te beïnvloeden (omkopen) om al dan niet op het randje te fluiten, i.c. buitenspelsituaties door de vingers te zien of voor net-niet buitenspelsituaties toch te fluiten of te vlaggen.
Een scheidsrechter in het beroepsvoetbal heeft een heel verantwoordelijke baan. Door een verkeerde beslissing kunnen miljoenen euri aan inkomen worden verspeeld of juist gewonnen. 
Spelen er in het amateurvoetbal  wel andere belangen? Het behalen van punten en daarmee het beïnvloeden van de stand op de ranglijst die voor de club belangrijk kan zijn i.v.m. mogelijke promotie/degradatie, hetgeen weer invloed kan hebben op mogelijk geïnteresseerde sponsors, daar gaat het om. Kortweg dus ook financiele belangen, alleen van veel mindere omvang dan bij de profs. 
Gaat het dan overal en altijd om de knikkers??? Nee, gelukkig spelen spelvreugde, clubliefde, contacten leggen en noem maar op waardoor je zelf plezier beleefd aan het lidmaatschap van de club, een belangrijke rol bij de amateurs. Echter, het huishoudboekje moet wel in balans zijn aan het eind van een seizoen.

Misschien kom ik daar later nog eens op terug.

Sportieve groet,
Ed Peijs

Open kaart van Ed Peijs – deel 4, maart 2010

Mopperen op alle niveau's ??

Laatst weer een wedstrijd gespeeld (ik voetbal uiteraard bij de veteranen). We speelden thuis en een vriend van me floot de wedstrijd. Bij de tegenpartij speelden blijkbaar mensen mee die ook als scheidsrechter functioneerden bij hun club. Zowat op elke beslissing die door de scheids werd genomen gaven ze commentaar. Ik had eerder verwacht dat je als scheidsrechter juist minder commentaar op je “collega” zou hebben, maar niets bleek minder waar. Op een gegeven moment werd het zelfs zo erg dat één der tegenstanders uit het veld werd gestuurd wegens doorlopend commentaar op de beslissingen van de scheidsrechter.

Het is verbazingwekkend hoe fanatiek sommige spelers op mijn (oudere) leeftijd nog zijn. Ikzelf zeg altijd na een wedstrijd: ik heb in elk geval lekker gerend, aangevend dat het me niet om de knikkers gaat maar meer om het bewegen en het spelen van het spel. Misschien geen goede instelling om een wedstrijd te winnen, maar het gaat toch nergens meer om???

Om te fluiten leek het me een vervelende wedstrijd. Ik vroeg nog aan mn vriend of hij het nog wel leuk vind om dit soort wedstrijden te fluiten, waarop hij antwoordde dat hij amper in de gaten heeft hoeveel er wordt gemopperd, hij doet gewoon wat hij leuk vind en dit vond hij gelukkig nog wel leuk genoeg om te doen. Wel apart.

Ikzelf floot afgelopen zaterdag o.a. de wedstrijd van de E3 tegen de E2 van Ajax. Tjonge wat lopen daar een goede voetballertjes rond. Veel trucjes gezien waarvan ik niet wist dat ze mogelijk waren. Die jongens van Ajax kunnen allemaal goed pingelen, overzien het spel, spelen in positie. Het zijn natuurlijk wel de beste voetballertjes van die leeftijd die hier in de regio rond lopen, anders waren ze niet geselecteerd om bij Ajax te spelen. Ik vond wel dat ze het pingelen soms te lang doorvoerden en soms eerder hadden moeten afgeven, maar toen ik dat de trainer vertelde zei hij dat hij de jongens juist wilde laten voetballen, laten pingelen, de bal soms laten verspelen. Daar wordt dan weer van geleerd dat je soms beter de bal eerder af kunt geven aan een medespeler. Ook opvallend vond ik dat na een fluitsignaal nooit commentaar werd gegeven, dat wordt ze ook geleerd zei die coach, beslissingen van de scheidsrechter accepteren, immers beslissingen worden toch nooit teruggedraaid, het spel gaat verder. Heel anders dan bij ons, de veteranen!

Ik vond overigens onze E3 helemaal niet verkeerd spelen, vooral in de eerste helft werd goed partij geboden, er werd goed verdedigd, goed overgespeeld, zo nu en dan een mannetje gepasseerd en er stond een uitstekende keeper als sluitpost. Mijn complimenten!!

Sportieve groet,

Ed Peijs

Open kaart van Ed Peijs – deel 3, maart 2010

De assistent-scheidsrechter in het amateurvoetbal

Een scheidsrechter wordt vanaf de D-elftallen geassisteerd door assistent-scheidsrechters, voorheen grensrechters genoemd. Dit zijn bij de amateurs mensen die bereid zijn om de vlag te hanteren, hetgeen zoveel wil zeggen dat er van de assistenten wordt verlangd dat ze de vlag omhoog steken als de bal de zijlijn passeert en vervolgens met de vlag aangeven voor welke partij de inworp is en dat ze de vlag opsteken indien ze constateren dat een speler in buitenspelpositie staat op het moment dat de bal naar hem wordt gespeeld. Daarmee heb ik de moeilijkste regel van het voetbalspel genoemd : buitenspel. Hierop zal ik later terugkomen, maar nu eerst over de assistent. Een assistent scheidsrechter in het amateurvoetbal is een begeleider of ouder van één van de spelende teams. Deze persoon, die zich vrijwillig ter beschikking stelt om deze functie te bekleden, wordt dus geacht de spelregels ten aanzien van uitballen en buitenspel te begrijpen. Als je nu weet dat er bij bijna elke profvoetbalwedstrijd foute beslissingen worden gemaakt ten aanzien van buitenspel dan kun je begrijpen dat ook bij amateurwedstrijden door de vrijwillige niet-professionele vlaggers altijd fouten worden gemaakt.
Dat begrijpen wij, de scheidsrechters, natuurlijk ook en daarom negeren we het vlagsignaal van de assistent nog wel eens omdat wij de situatie doorgaans deskundiger en onpartijdig beoordelen.
In geval dat ik, als scheidsrechter, constateer dat er verkeerd wordt gevlagd en het signaal negeer, geef ik aan dat ik het signaal wel heb gezien maar het overrule omdat ik van mening ben dat er onjuist was gevlagd. Je moet er voor uitkijken dat je niet continu het vlagsignaal negeert want daarmee irriteer je de spelers, de vlagger en het publiek, waardoor er een negatieve sfeer kan ontstaan. Je hebt als scheids wel een vlagger nodig! Het beste dat je kunt doen is even naar de grens lopen en hem erop wijzen wat voor fout hij maakt en hem verzoeken dat in het vervolg van de wedstrijd te verbeteren.
In geval ik, bij verkeerd vlaggen, toch kies om het vlagsignaal te honoreren zal ik een volgende keer extra kritisch beoordelen of er juist is gevlagd of niet.
Bij twijfel over een vlagsignaal voor buitenspel honoreer ik het vlagsignaal omdat dat in het voordeel is van de verdedigende partij, de vlagger staat immers op de helft van het veld, waar de partij waarvoor hij vlagt staat, te verdedigen. Als je niet zeker bent van je gelijk geef je voordeel aan de verdedigende partij, de schade van een eventuele verkeerde beslissing blijft dan beperkt.

Volgende keer meer over fouten maken.

Sportieve groet,
Ed Peijs

Open kaart van Ed Peijs – deel 2, februari 2010

Fouten maken moet

Gisteren (2 febr) zat ik een beetje te zappen en ik belandde toen bij een interview van een sportverslaggever met Dick Advocaat, de trainer van AZ. Er was zojuist een wedstrijd van AZ gespeeld en ik begreep uit het interview dat de uitslag 1-1 was. Meneer Advocaat bleek, net als vele van zijn soortgenoten, weer eens een uiterst slecht verliezer. Ik begreep dat de scheidsrechter in zijn ogen een verkeerde beslissing genomen had waardoor AZ een 1-0 voorsprong door de neus geboord werd. Meneer Advocaat’s ogen spoten vuur omdat er  zo veel onrecht aan hem en zijn team was aangedaan.Goh wat jammer noch voor AZ, dacht ik eerst, maar even later maakte die primaire reactie plaats voor een meesmuilende glimlach. Meneer Advocaat vond het makkelijk om negatieve kritiek te uiten in de richting van anderen maar meneer Advocaat vergat daardoor de handen in eigen boezem te steken. Niet de scheidsrechter had zijn team een nederlaag bezorgd maar hijzelf, samen met zijn spelers.Immers, als de trainer en zijn team geen fouten zouden hebben gemaakt zouden ze gewoon gewonnen hebben. Het team dat de minste fouten maakt wint!!! Want als je de juiste spelers opstelt, spelers die geen fouten maken dus, kun je gewoon niet verliezen. Komen alle passes goed aan, worden spelers niet gepasseerd, zijn de doelpogingen effectief, lopen alle aanvallen vlekkeloos, maken de verdedigers geen fouten, is de keeper feilloos…. als dat alles klopt dan weet je zeker dat je wint. Er zijn geen trainers die geen fouten maken, geen elftallen waar geen fouten worden gemaakt en natuurlijk ook geen scheidsrechters die geen fouten maken. Het spelletje wordt gespeeld door mensen van vlees en bloed en één van de leuke eigenschappen van mensen is dat ze fouten maken. Gelukkig maar, want stel nu eens dat je uitsluitend foutloze trainers zou hebben, met foutloos spelende teams, dan zouden alle eindstanden in ieder geval gelijk eindigen, er zou nooit een team kampioen kunnen worden, er zou nooit een team degraderen. Lijkt me geen gein aan, zo’n competitie!!!

Fouten maken moet dus.
Volgende keer meer.

Sportieve groet,
Ed Peijs

Open kaart van Ed Peijs, deel 1, januari 2010.

Introductie

“Hij houdt ermee op”, hoorde ik iemand zeggen op de club, met de toevoeging dat het scheidsrechterscorps daardoor wel erg dunnetjes zou worden. Hans, mijn zwager, en Willem zochten juist voor een D-toernooi nog wat fluiters en, omdat ik op die dag toch geen andere plannen had, stelde ik mezelf beschikbaar als fluitist. Geen probleem natuurlijk, iedereen is welkom. Ik werd op de toernooidag samen ingedeeld met Willem, we zouden om de beurt een wedstrijd fluiten. Willem gaf me nog wat tips in de trant van: ik zeg altijd vooraf dat ze goed moeten ingooien en ik wil geen gevloek horen. OK, dacht ik gelijk, dat moet je zelf weten, hoe je dat doet, maar ik besloot voor mezelf gewoon handen te schudden, te toshen en vervolgens gewoon te fluiten voor het begin. Bij verkeerd ingooien zou ik op dat moment wel fluiten, uitleggen wat er fout ging, en opnieuw laten ingooien. Lekker gefloten, ik vond het gewoon leuk om te doen, dus besloot ik me beschikbaar te stellen als clubscheidsrechter.
Gelijk maar een aanvraag bij de KNVB ingediend voor een cursus. Inmiddels fluit ik zo’n 6 maanden als vaste fluiter voor het D2 elftal en ik fluit elke zaterdagochtend (’s middags kan ik niet omdat ik dan zelf moet voetballen) nog een andere jeugdwedstrijd.
Laatst floot ik een wedstrijd van de D2 tegen een vrij fanatieke ploeg uit Almere. Er werden harde overtredingen gemaakt en ik stuurde een jongen van de tegenpartij, na een grove overtreding, voor 5 minuten naar de kant. Kwam de trainer het veld op om verhaal te halen, zijn ogen spuwden zowat vuur. Ik verwees hem natuurlijk naar de kant. Ook langs de kant gingen de toeschouwers (ouders) nogal te keer en werden de kinderen opgehitst. Toen snapte ik opeens die spotjes op de radio over “laat een kind een kind zijn en fouten maken tijdens het sporten”. Tjonge, wat een waanzin kom je tegen. In de laatste minuut was er weer bonje en weer stuurde ik iemand weg; waren ze opeens achter mn rug met een mannetje of 8 aan het vechten. Ik heb maar onmiddellijk afgefloten. Ik weet natuurlijk niet of de agressie te maken heeft met mijn tolerante manier van fluiten maar ik heb wel geleerd dat je een wedstrijd soms wat strakker moet fluiten, niet te veel moet toelaten en gewoon op tijd moet ingrijpen. Inmiddels m’n diploma gehaald bij de KNVB en ik ben dus nu een officiële KNVB scheidsrechter. Heb wel wat geleerd over spelregels en posities die je het beste kunt innemen bij bepaalde spelsituaties. Mn studiegenoten floten allen al jaren. Enkelen hebben wat slechte ervaringen meegemaakt en denken dat, als je een KNVB-badge op je shirt hebt, je automatisch meer respect afdwingt. Ik denk dat dat niet zo is, misschien helpt het wel een klein beetje, het gaat mijn inszien om het hele traject: respect afdwingen door hoe je je opstelt naar de spelers en begeleiders toe, hoe serieus je je warmloopt, hoe consequent je fluit en meer van dat soort dingen. Ik vergelijk het een beetje met de autoriteit die je moet hebben en uit moet stralen als werkgever. Ook in het bedrijfsleven moet je respect afdwingen door consequent en eerlijk te zijn, beslissingen durven te nemen en toch ook het sociale aspect niet uit het oog te verliezen. Dat heb ik laatst op het veld vertaald door een team dat al met 10-0 achterstond onterecht een vrije trap toe te kennen vlakbij het strafschopgebied. Ze scoorden ook nog, vond ik wel leuk hoewel de beslissing me toch niet in dank werd afgenomen. Maakt me niet uit, het gaat niet om de knikkers maar om het plezier in het spel, bij iedereen, en ik probeer daar op mijn eigen manier een steentje aan bij te dragen.

Volgende keer meer.

Sportieve groet van een scheids en, natuurlijk veel te laat, toch wens ik iedereen alsnog een geweldig, sportief, gelukkig maar vooral gezond jaar toe.